چکیده عمده تحلیلگرانِ تاریخ ایران پیش از انقلاب اسلامی، روحانیت شیعه را بر خلاف روحانیت اهل سنت، نهادی «متحد جامعه مدنی» و نه «متحد دولت» تلقی کردهاند. درواقع، جز در مواردی اندک در دورههای معدودی از اواخر صفویه و اوایل قاجار که پیوند نزدیکی میان «نهاد دین» و «نهاد دولت و سلطنت» پدید میآید، در باقی موارد، چه به لحاظ نظری و چه به لحاظ عملی، روحانیت شیعه به عنوان مدافع جامعه مدنی شیعی و منتقد نهاد قدرت ظاهر میشود. این مقاله، بر پایه تلقی شهید مطهری از تمایز روحانیت شیعه و روحانیت سنّی میکوشد روایتی تاریخی از تغییر موقعیت ساختاری روحانیت شیعه از جانب جامعه مدنی به سوی حکومت، از دوره مشروطه تا سالهای پس از انقلاب ارائه دهد و با طرح تأثیر این دگرگونی ساختاری بنیادین بر الهیات سیاسی شیعی، نسبت به تحول آن در دهههای اخیر هشدار دهد.
بادامچی, محمدحسین. (1396). انقلاب اسلامی و دگرگونی ساختاری روحانیت شیعه. بحران پژوهی جهان اسلام, 4(3), 9-25. https://doi.org/10.2783.4999/QJPR.2003.1108.081
MLA
بادامچی, محمدحسین. "انقلاب اسلامی و دگرگونی ساختاری روحانیت شیعه", بحران پژوهی جهان اسلام, 4, 3, 1396, 9-25. doi: 10.2783.4999/QJPR.2003.1108.081
HARVARD
بادامچی محمدحسین. (1396). 'انقلاب اسلامی و دگرگونی ساختاری روحانیت شیعه', بحران پژوهی جهان اسلام, 4(3), pp. 9-25. doi: 10.2783.4999/QJPR.2003.1108.081
CHICAGO
محمدحسین بادامچی, "انقلاب اسلامی و دگرگونی ساختاری روحانیت شیعه," بحران پژوهی جهان اسلام, 4 3 (1396): 9-25, doi: 10.2783.4999/QJPR.2003.1108.081
VANCOUVER
بادامچی محمدحسین. انقلاب اسلامی و دگرگونی ساختاری روحانیت شیعه. CSIW. 1396;4(3):9-25. doi: 10.2783.4999/QJPR.2003.1108.081
