دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره) بحران پژوهی جهان اسلام 2981-1104 12 3 2025 09 23 Iran’s Position in the New Eastern Order: Opportunities and Challenges جایگاه ایران در نظم نوین شرقی؛ فرصت‌ها و چالش‌ها 728756 10.27834/CSIW.2412.1487.3.38.3 FA احسان کاظمی استادیار علوم سیاسی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-5139-6194 فرشاد رومی دانشیار روابط بین‌الملل دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-5849-2373 آرش سعیدی راد دانش آموخته ارشد مطالعات منطقه ای، دانشگاه یزد، یزد، ایران 0000-0001-8014-9355 Journal Article 2024 12 17 The aim of this study is to examine Iran’s position within the emerging Eastern order. The central research question is: “Given the dominance of an Eastern-oriented approach in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, what will Iran’s position be in the emerging Eastern order, and to what extent will it serve Iran’s national interests?” The study hypothesizes that: “Although the emergence of an Eastern order provides an opportunity to mitigate sanctions and counter Western hostile policies, excessive reliance on the East may limit Iran’s strategic autonomy in foreign policy. In other words, the shift of power from West to East does not necessarily imply a fundamental change in the nature of power, as emerging actors are also likely to prioritize maximizing and protecting their own interests.” This research employs a descriptive–analytical approach within the framework of power transition theory. The findings suggest that despite the relative decline in U.S. global hegemony, the United States is expected to remain a significant power in the international system for several decades. Therefore, considering the ideological and strategic incompatibilities between the United States and Iran, Iran needs to adopt a moderated Eastern orientation while leveraging the competitive dynamics between East and West to advance its national interests. هدف این پژوهش تبیین جایگاه ایران در نظم نوظهور شرقی است. سؤال اصلی پژوهش این است که «با غلبه شرق‌‍گرایی در سیاست خارجی ج.ا. ایران جایگاه ما در نظم نوظهور شرقی چگونه خواهد بود و آیا تأمین کننده منافع ایران خواهد بود یا خیر؟» فرضیه از این قرار است: «هر چند ظهور نظم شرقی مفری برای عبور از تحریم‌ها و سیاست خصمانه غرب است با این حال گرایش مفرط به طرف شرق، امکان ابتکار عمل در سیاست خارجی ما را محدود می‌سازد؛ در واقع، انتقال قدرت از غرب به شرق لزوماً به معنی تغییر ماهیت قدرت نیست، بلکه بازیگران نوظهور هم به‌دنبال بیشینه‌سازی و تأمین منافع خود خواهند بود» رویکرد پژوهش توصیفی- تحلیلی و چارچوب نظری مبتنی بر نظریه گذار قدرت می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد؛ علی‌رغم ظهور بحران در هژمونی جهانی آمریکا پیش‌بینی می‌شود تا چند دهه آینده همچنان قدرت مؤثری در نظام بین‌الملل باشد. بنابراین با عنایت عدم سازگاری ایدئولوژیک و هستی شناختی آمریکا و غرب با ایران می‌بایست ضمن کاهش شیب تند شرق‌گرایی، از اصطکاک‌های میان شرق و غرب به سود منافع ملی ایران بهره‌برداری شود. https://journals.abru.ac.ir/article_728756_5047a023ca369db14272c5e3d41ac468.pdf