دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره) بحران پژوهی جهان اسلام 2981-1104 13 2 2026 06 22 Mahathir Mohamad and Malaysia's Development: An Analysis of the Transition from the Crisis of Rationality to Strategic Rationality ماهاتیر محمد و توسعه‌ مالزی؛ تحلیلی بر گذار از بحران عقلانیت به عقلانیت استراتژیک 736100 FA فریبرز ارغوانی پیرسلامی دانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-6180-7751 سیروس بنیادی دانشجوی دکتری علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. 0009-0001-1065-4441 Journal Article 2025 11 26 Although Malaysia’s position on the path of development and its role as an emerging Asian power are now widely recognized, the country’s promotion of Asia as an alternative to the Western interpretation of the international order, together with its positioning within the Islamic world, has made Malaysia’s transition from a crisis of rationality to strategic rationality an important subject of analysis. This article examines the role of Mahathir Mohamad’s leadership in Malaysia’s development trajectory and seeks to explain this process by conceptualizing the strategic rationality of leadership. Accordingly, the study addresses the following question: What role did Mahathir Mohamad’s leadership play in Malaysia’s transition from a crisis of rationality to strategic rationality? The study hypothesizes that Malaysia’s development over the past several decades has been driven by the strategic rationality of Mahathir’s leadership, characterized by such indicators as bounded rationality, political tragic thinking, trust-building, internationalization, issue prioritization, adherence to the rule of law, opposition to corruption, reliance on reality as a guide for policymaking, pragmatism, and future-oriented retrospection. Methodologically, the study employs a descriptive and content analysis of works related to Mahathir Mohamad, drawing on library-based sources and adopting an interpretive approach. اگرچه امروزه بسیاری قرارگیری مالزی در مسیر توسعه‌یافتگی و ایفای نقش در قالب یک قدرت نوظهور آسیایی را امری مسلّم فرض می‌کنند اما با ارتقای جایگاه آسیا به‌عنوان یک بدیل در برابر خوانش غربی از نظم بین‌المللی و همزمان قرارگیری این کشور در مجموعه جهان اسلام سبب شده است تا واکاوی گذار مالزی از بحران عقلانیت به موضوعی مهم تبدیل شود. این مقاله با هدف واکاوی جایگاه رهبری ماهاتیر محمد در حرکت این کشور اسلامی به سوی توسعه، تلاش می‌کند تا با مفهوم‌سازی عقلانیت استراتژیک رهبری این فرایند انتقال را تبیین کند. از اینرو این پژوهش با طرح این پرسش که رهبری ماهاتیر محمد چه نقشی در گذار مالزی از بحران عقلانیت به عقلانیت استراتژیک داشته است؟ این فرضیه را مورد واکاوی قرار می‌دهد که توسعه‌ای که حداقل در چند دهه اخیر در مالزی رخ‌ داد، مرهون عقلانیت استراتژیک رهبری ماهاتیر بود که می‌توان شاخص‌های چون ذهن محدود رهبری، تراژیک اندیشی سیاسی، ایجاد اعتماد، بین‌المللی شدن،اولویت‌بندی مسائل، قانونمداری، فسادگریزی، تکیه‌بر واقعیت به‌عنوان چراغ راهنمای سیاست،عمل‌گرایی و گذشته‌گرایی آینده‌نگر را برای آن برشمرد. روش پژوهش در این مقاله،مبتنی بر توصیفی و تحلیل محتوای آثار مرتبط با ماهاتیر بوده‌اند که با جمع‌آوری داده‌ها به شیوه کتابخانه‌ای و با رویکردی تفسیری تحلیل شده‌اند.