دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230823Analysis of the roots and different forms of violence in the social and political interactions of Iranian societyریشهها و اشکال مختلف گرایش به خشونت و پرخاشگری در تعاملات اجتماعی و سیاسی جامعه ایران11870642710.2783.4999/CSIW.2304.1236.4.27.1FAمسعوداخوان کاظمیدانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانیاسرقائمیدانشجوی دکترای علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران0009-0004-5414-500XJournal Article20230412Violence is one of the anomalies in the social and political interactions of the society, which, in addition to disrupting the peace and order of the society, has many security consequences for the country, and Iranian society is no exception to this rule. The creation of violence in social and political interactions has many reasons and roots, one of the most important reasons for the tendency to violence is the relative deprivation of society members. The current research seeks to analyze the causes and different forms of violence in the social and political interactions of Iranian society (protests of the fall of 1401) using the theory of relative deprivation. Therefore, the research question will be as follows; What is the reason and root of the trend of social and political interactions in Iranian society towards violence? The hypothesis that is proposed to answer the above question is; The members of Iranian society, especially the youth, feel that according to their abilities and rights (haves and ares), their expectations and expectations (wants and shoulds) are not met and they face political and social exclusions, so they tend to violence to assert their rights. they find The present article was written using analytical-descriptive method and using library and internet data.خشونت از نابهنجاریهای موجود در تعاملات اجتماعی و سیاسی جامعه، علاوه بر اینکه آرامش و نظم جامعه را به هم میریزد، پیامدهای امنیتی بسیاری برای کنشگران دارد. جامعه ایران هم نیز از این قاعده مستثنی نیست. چرا که ایجاد خشونت در تعاملات اجتماعی و سیاسی دلایل و ریشههای بسیاری دارد. یکی از مهمترین دلایل گرایش به خشونت، احساس محرومیت نسبی اعضای جامعه است. پژوهش حاضر به دنبال تحلیل علل و اشکال مختلف خشونت در تعاملات اجتماعی و سیاسی جامعه ایران (اعتراضات پاییز 1401) با استفاده از نظریه محرومیت نسبی است. در واقع نویسندگان تلاش خواهند کرد به روش تحلیلی ـ توصیفی و با استفاده از دادههای کتابخانهای و اینترنتی به این پرسش: دلیل و ریشه گرایش تعاملات اجتماعی و سیاسی در جامعه ایران به خشونت و پرخاشگری چه میباشد؟ پاسخ دهند. برای پاسخ به سؤال فرض شده است؛ افراد جامعه ایران بهخصوص جوانان احساس میکنند که با توجه به تواناییها و حقوقی که دارند (داشتهها و هستها)، انتظارات و توقعات (خواستهها و بایدها) آنها برآورده نمیشود و با محرومیتهای سیاسی و اجتماعی مواجه میشوند، فلذا برای احقاق حق خود، به خشونت و پرخاشگری تمایل پیدا میکنند.https://journals.abru.ac.ir/article_706427_57beb16e9f59db87cd39633014b8b70c.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230220The challenges of globalization and virtual space on the political issues of ethnicity in the Islamic Republic of Iran (with a focus on the issues of ethnicity in West Azerbaijan)چالشهای جهانی شدن و فضای مجازی بر مسائل سیاسی قومیت در جمهوری اسلامی ایران (با تمرکز بر مسائل قومیت در آذربایجان غربی)194470731310.2783.4999/CSIW.2307.1284.4.27.2FAسلیمانطائی حسنلوئیدانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه باقرالعلوم(ع) قم، قم، ایرانغلامرضابهروزی لکاستاد تمام و عضو هیات علمی دانشگاه باقرالعلوم(ع) قم، قم، ایران0000-0001-8843-2294حسینرضائی امینلوئیاستادیار جامعه شناسی، دانشگاه فرهنگیان ارومیه، ارومیه، ایرانJournal Article20230719This research seeks to find out whether globalization and the virtual network strengthen ethnic political movements, cultural and identity crises in Iran (the target society of West Azarbaijan province) or whether it is due to cultural assimilation. At the global level, will conflicts, local and political ethnic identities decrease? The present article is descriptive and analytical in terms of its practical purpose and method. The hypothesis of the article is that “globalization and the emergence of the network space has accelerated the process of politicization of identity, ethnicity and the emergence of cultural challenges for the cultural and value system of societies”. It has also caused all relationships to be separated from their social and spatial context, and the experience of the compression of space and time has caused the phenomenological shrinking of the world. The formation of a networked global society has weakened, eroded and collapsed any boundaries such as geography, politics and culture, so that it has prevented the traditional connection between the individual and the society and it has made traditional and local identification difficult in the global realm.این پژوهش به دنبال آن است که آیا جهانی شدن و شبکه مجازی، جنبشهای سیاسی قومیت، بحرانهای فرهنگی و هویتی را در ایران (جامعه مورد نظر استان آذربایجان غربی) تقویت میکند یا اینکه با یکسان سازی فرهنگی در سطح جهان، منازعات، هویتهای محلی و سیاسی قومیت رو به کاهش خواهند گذاشت؟ نوشتار حاضر از نظر هدف کاربردی و روش آن توصیفی-تحلیلی است. فرضیه مقاله این است که جهانی شدن و ظهور فضای شبکهای موجب تسریع فرایند سیاسی شدن هویت، قومیت و پیدایش چالشهای فرهنگی برای نظام فرهنگی و ارزشی جوامع شده است. همچنین سبب گسسته شدن تمام روابط از بستر اجتماعی و مکانی خود شده و تجربه فرآیند فشردگی فضا و زمان، باعث کوچک شدن پدیدارشناسانه جهان شده است». شکلگیری جامعه جهانی شبکهای باعث تضعیف، فرسایش و فروریزی هرگونه حد و مرزی همانند جغرافیا، سیاست و فرهنگ گردیده، بهطوری که از پیوند سنتی فرد و جامعه جلوگیری کرده و هویتیابی سنتی و مکانی را در قلمرو جهانی دشوار نموده است.https://journals.abru.ac.ir/article_707313_6cb9fe1308406b7f4fd8196259b4a01d.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230905National Security Strategy of the Zionist Regime and Salafi-Takfiri Groups: From Intellectual Alignment to Strategic Proximity (Case Study of Isis)استراتژی امنیت ملی رژیم صهیونیستی و گروههای سلفی - تکفیری: از هم سویی فکری تا نزدیکی راهبردی (مطالعه موردی داعش)458370725810.2783.4999/CSIW.2308.290.4.27.3FAمحسنباقریدکترای روابط بینالملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5105-1949محمدعلیبصیریدانشیار روابط بینالملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانعنایت الهیزدانیاستاد روابط بینالملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران و استاد دانشکده مطالعات بینالملل دانشگاه سان یات سن چینJournal Article20230801Since the Zionist regime's national security strategy has changed in recent years, the regime's leaders have prioritized using Salafi-Takfiri groups to protect their national security. This paper aims to provide an answer to the question: What role do Salafi-Takfiri organizations play in Zionist regime's security plan? In order to threaten the national security of the Islamic Republic of Iran and its allies, the paper's hypothesis states that " the Zionist regime has used groups like ISIS from two perspectives, as a strategic-security tool and an intellectual discursive tool." This has caused Israel and ISIS to align intellectually and strategically against Iran and its allies in the axis of resistance. According to this perspective, the role of Salafi-Takfiri and religious extremist organizations like ISIS in ensuring the Zionist regime's national security is to: use them in identity conflicts, proxy wars, and assassinations; weaken the security of the Islamic Republic of Iran and its allies in the axis of resistance and the region; counter Iran's influence and developing a strong relationship between the Zionist regime and the Arabs; Weakening, disintegrating, and balkanizing the surrounding countries surrounding; conducting terrorist acts and causing insecurity and instability in Iran; Iranophobia and portraying Iran's power and its allies as a regional threat; and developing strategic depth for itself in the region. The paper is based on the descriptive-analytical method.تغییرات در راهبرد امنیت ملی اسرائیل طی سالهای اخیر، منجر به آن شده است که دولتمردان این رژیم بهرهگیری از گروههای سلفی- تکفیری را در تأمین امنیت ملی در دستور کار خویش قرار دهند. بر این اساس مقاله حاضر به دنبال پاسخ به این سؤال است که: گروههای سلفی- تکفیری چه جایگاهی در راهبرد امنیتی اسرائیل دارند؟ فرضیه مقاله این است که «اسرائیل از جریانهایی مانند داعش از دو منظر ابزار راهبردی- امنیتی و ابزار فکری - گفتمانی برای تهدید امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران و متحدانش استفاده نموده است». این امر منجر به همسویی و همگرایی فکری و راهبردی اسرائیل و جریانی مانند داعش در مقابل ایران و متحدانش در محور مقاومت شده است. لذا، بهرهبرداری از گروههای سلفی- تکفیری در تقابلهای هویتی و جنگها و ترورهای نیابتی، انجام اقدامات تروریستی و ایجاد ناامنی و بیثباتی در ایران، تضعیف امنیت جمهوری اسلامی ایران و متحدانش در محور مقاومت و منطقه، مقابله با نفوذ و عمق استراتژیک منطقهای ایران و ایجاد عمق استراتژیک برای خویش در منطقه، ایرانهراسی و بازنمایی قدرت ایران و متحدانش به عنوان تهدیدی منطقهای و زمینهسازی ایجاد روابط نزدیک اسرائیل با اعراب، تضعیف، تجزیه و بالکانیزاسیون کشورهای پیرامون اسرائیل و ایجاد شرایط برای توسعهطلبی و برتری این رژیم در منطقه ، از مهمترین کارکردهای گروههای سلفی- تکفیری همچون داعش در افزایش امنیت ملی رژیم صهیونیستی میباشند. مقاله حاضر با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای و اسنادی نگاشته شده است.https://journals.abru.ac.ir/article_707258_f87c92e079cae076b56cc4fd913507f3.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230823The expansion of relations of Republic of Azerbaijan and the regime and its impact on the national security of the Islamic Republic of Iran(with the emphasis on the 2020 Nagorno-Karabakh crisis)گسترش روابط جمهوری آذربایجان با رژیم صهیونیستی و تأثیرآن بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران ( با تأکید بر بحران قرهباغ 2020 میلادی)8410270187210.2783.4999/CSIW.2211.1222.4.27.4FAعبدالمجیدسیفیاستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه آیت الله بروجردی0000-0002-0458-3595امیررضاحسنونددانشجو کارشناسی ارشد دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی(ره)Journal Article20221124The Nagorno-Karabakh crisis provided the best opportunity for Zionist regime to greatly increase the presence of its intelligence elements in the peripheral environment of Iran under the pretext of providing advisory assistance to Azerbaijani army. The main goal of this research is to examine the process of expanding the relationship between Zionist regime and Azerbaijan with regard to the Nagorno-Karabakh crisis and its effects on the security of Iran. The main question of the research is, what are the effects of the development of relations between Zionist regime and Azerbaijan regarding the Nagorno-Karabakh crisis on Iran's security? The research hypothesis is that the expansion of Azerbaijan's relations with Zionist regime has endangered Iran's national security due to the increased presence of this regime in Iran's peripheral environment. Feeling a common threat in the name of Iran, they have sought to create balance of threat against Iran with this convergence. The research method is descriptive-analytical and data collection was based on library and internet sources. بحران قره باغ بهترین فرصت را برای رژیم صهیونیستی فراهم ساخت تا به بهانه کمکهای مشاورهای به ارتش آذربایجان حضور عناصر اطلاعاتی خود را در محیط پیرامونی ایران بشدت افزایش دهد. هدف اصلی این پژوهش بررسی روند گسترش رابطه رژیم صهیونیستی با آذربایجان با توجه به بحران قرهباغ و تاثیرات آن برامنیت ایران میباشد. سؤال اصلی مقاله این است که توسعه روابط رژیم صهیونیستی با آذربایجان باتوجه به بحران قره باغ چه تأثیری بر امنیت ملی ایران دارد؟ فرضیه پژوهش این است که گسترش روابط آذربایجان با رژیم صهیونیستی به دلیل افزایش حضور این رژیم در محیط پیرامونی ایران، امنیت ملی ایران را به مخاطره افکنده است. با در نظر گرفتن چارچوب نظری موازنه تهدید، آذربایجان ورژیم صهیونیستی به دلیل داشتن درکی یکسان از احساس تهدیدی مشترک به نام ایران، به دنبال این بوده اند تا با این همگرایی توازن تهدید را در برابر ایران برقرار نمایند. روش پژوهشتوصیفی - تحلیلی است و گردآوری دادهها نیزمبتنیبرمنابع کتابخانهای و اینترنتی بوده است https://journals.abru.ac.ir/article_701872_cbce774dce1f766fa8993b3f5350dcb5.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230823.Palestine crisis in Ayatollah Boroujerdi and Imam Khomeini̕ s thoughtsبحران فلسطین در اندیشهی آیتالله بروجردی و امام خمینی10313070670610.2783.4999/CSIW.2306.1265.4.27.5FAسعیدقربانیمدیر گروه مطالعات تاریخ شفاهی و خاطرات انقلاب اسلامی مرکز اسناد انقلاب اسلامیمحمدفکریکارشناسی ارشد اندیشه سیاسی در اسلام، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایرانمحمد جوادفتحیدکتری مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی، دانشگاه شاهد، تهران، ایرانJournal Article20230617The purpose of the current research is to examine the Palestine issue in the intellectual system of Ayatollah Boroujerdi (RA) and Imam Khomeini (RA) using descriptive-analytical method. The research question is, what is the difference between the approach of Ayatollah Borujerdi and Imam Khomeini to Palestine? The Palestinian government was divided into two separate governments in 1948 by the vote of the United Nations and the influence of major world powers, the Palestinian government and the Israeli regime were the result of this decision. against this, widespread protests were formed, including seminaries and religious authorities, in different periods of time. During the Pahlavi II regime, Ayatollah Boroujerdi reacted to this tragic incident as stated in his declaration, and with the victory of the Islamic Revolution in Iran, the way of dealing with the Palestinian issue became stronger and There were much space for supporting Palestine. The findings of the research show that Ayatollah Boroujerdi and Imam Khomeini had different approaches in dealing with the Palestinian issue. Imam Khomeini's and Ayatollah Boroujerdi's view on the Palestinian issue is based on the view of two sources on the discussion of religion and politics and their activity in the religious and political spheres. The hypothesis of the article is that according to the intellectual foundations of Imam Khomeini and Ayatollah Boroujerdi regarding the relationship between religion and politics, Imam Khomeini believed in active activism and material and spiritual support for the Palestinian issue, but Ayatollah Boroujerdi, due to his protection of the fledgling seminary, had chosen a passive activism approach in support of the Palestinians.هدف در پژوهش حاضر بررسی مسئلهی فلسطین در منظومهی فکری آیتالله بروجردی<sup>(ره)</sup> و امام خمینی<sup>(ره)</sup> با استفاده از روش توصیفی– تحلیلی است. سؤال پژوهش این است که چه تفاوتی در رویکرد آیتالله بروجردی و امام خمینی نسبت به فلسطین وجود داشته است؟ دولت فلسطین در سال 1948 میلادی با رأی سازمان ملل متحد و نفوذ قدرتهای بزرگ جهانی به دو دولت مجزا تقسیم شد که دولت فلسطین و رژیم اسرائیل حاصل این تصمیم بود. در مقابل این روند ایجادشده، اعتراضهای گستردهای از جمله حوزههای علمیه و مراجع در بازههای زمانی مختلف شکل گرفت. آیتالله بروجردی در زمان رژیم پهلوی دوم نسبت به این حادثه تلخ واکنش نشان داد که در اعلامیهی ایشان آمده است و با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران نحوهی برخورد با مسئلهی فلسطین قوت بیشتری گرفت و فضا جهت حمایت از فلسطین بازتر شد. یافته پژوهش نشان میدهد، آیتالله بروجردی و امام خمینی در چگونگی برخورد با مسئله فلسطین رویکرد متفاوتی داشتند. نگاه امام خمینی و آیتالله بروجردی در باب مسئلهی فلسطین بر اساس نگاه دو مرجع به بحث دین و سیاست و نحوهی فعالیت آنها در حوزههای دینی و سیاسی برمیگردد. فرضیه مقاله این است که با توجه به مبانی فکری امام خمینی و آیت الله بروجردی درباره ارتباط دین و سیاست، امام خمینی اعتقاد به کنشگری فعال و حمایت مادی و معنوی از مسئله فلسطین بود، اما آیت الله بروجردی به خاطر صیانت از حوزه علمیه نوپا، رویکرد کنشگری غیرفعال را در حمایت از فلسطینیان انتخاب کرده بود.https://journals.abru.ac.ir/article_706706_a3cf938bf4ea75c6b011467a51a15778.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-11049420230823the crisis of establishing a government in Iraq from the jurists of Najaf viewpoints (from Mirza Muhammad Taqi Shiraz to Seyyed Mohammad Sadr )بحران تأسیس دولت در عراق از منظر فقهای نجف (از میرزا محمد تقی شیرازی تا سید محمد صدر)13114470643010.2783.4999/CSIW.2305.1251.4.27.6FAعبدالوهابفراتیمحقق و عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، قم، ایرانJournal Article20230424The question of the study is what idea did the scholars of Najaf have about the crisis of the Sunni Arab sectarian government in Iraq? The hypothesis is that it seems hat many scholars of Najaf and Karbala were not influenced by the tradition that Sheikh Morteza Ansari had built in the idea of Shia government. Following what he had said, they considered the verbal proofs of the authority of the jurist to be incomplete and they were more concerned with the jurisprudence's supervision over the possessions of others. Nevertheless, from the period of Mirza Mohammad Taqi Shirazi's rule, the idea of establishing a government became fruitful and he tried to establish a local government in the cities that were free from the invaders in the 10th Revolution, which in some of his letters was interpreted as an Islamic government. Although this revolution failed, his idea remained and in the following decades, some other Iraqi scholars sought to establish a government, the most important of them was Seyyed Mohammad Baqir Sadr. Sadr, who had more serious thoughts than Shirazi, expressed important opinions about the Islamic government and he serious influenced the fate of the Iraqi opposition. With Sadr's martyrdom in 1980, the idea of establishing a government in Najaf practically went into coma and it was only a decade later that his student, Seyyed Mohammad Sadr, started the project of public jurists. Although he did not publicly seek to establish such a government, Saddam and especially the forces of the Western coalition considered him a threat and finally martyred him in 1999.پژوهش حاضر در پاسخ به این پرسش نگاشته شده است که عالمان نجف چه ایدهای درباره بحران دولت فرقهگرای عرب سنی در عراق داشتند؟ فرضیه مقاله این است که به نظر میرسد بسیاری از عالمان حوزه نجف و کربلا تحت تأثیر سنتی که شیخ مرتضی انصاری بناء کرده بود، در اندیشه حکومت شیعی نبودند. آنان با اقتداء نسبت به آنچه او گفته بود ادله لفظی ولایت فقیه را ناتمام و بیشتر در اندیشه نظارت فقیه بر تصرفات دیگران بودند. با این وجود، از دوره مرجعیت میرزا محمد تقی شیرازی اندیشه تأسیس حکومت بارور شد و او کوشید در شهرهایی که در ثوره العشرین از دست اشغال گران آزاد میشدند، دولتی محلی تأسیس کند که در برخی از نامههایش از آن به حکومت اسلامی تعبیر میکرد. گرچه این انقلاب شکست خورد اما ایده او ماندگار شد و در دهههای بعد، برخی دیگر از عالمان عراق در پی تأسیس حکومت برآمدند که مهمترین آنان سید محمد باقر صدر بود. صدر که اندیشه جدی تری نسبت به شیرازی داشت نظرات مهمی در باره حکومت اسلامی بیان کرد و بر سرنوشت مخالفین عراقی تأثیر بسزایی نهاد. با شهادت صدر در سال 1980م عملاً اندیشه تأسیس حکومت در نجف به کما رفت و تنها یک دهه بعد بود که شاگردش، سید محمد صدر به طرح ولایت عامه فقیهان پرداخت. گرچه او علنا در پی اقامه چنین دولتی نبود اما صدام و بویژه نیروهای ائتلاف غربی، او را تهدید دانسته و در نهایت در سال 1999م به شهادت رساندند.https://journals.abru.ac.ir/article_706430_b7211807b747020fb57946a0443fee47.pdf