دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622Explaining the Foreign Policy of the Islamic Republic of Iran Based on Hedging Strategy; A Model for Reducing Threats and Increasing Benefitsتبیین سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران براساس راهبرد مصونسازی؛ الگویی جهت کاهش تهدیدات و افزایش منافع72205510.27834/CSIW.2501.1492.2.37.1FAحسینکریمی فرددانشیار و عضو هیات علمی گروه سیاسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران0000-0002-1311-1178Journal Article20250101Hedging strategy functions not only as a political and security tool, but also as a complex and multidimensional strategy in international relations that requires careful analysis of threats and opportunities. This research examines Iran's foreign policy within the framework of the hedging strategy that strikes a balance between the two approaches of cooperation and balancing. The main goal of the research is to analyze the feasibility and consequences of adopting this strategy in Iran's foreign policy in the complex regional security environment and anarchic international system. The research question is how can the foreign policy of the Islamic Republic of Iran be explained within the framework of the hedging strategy as a model for managing threats and opportunities. The research method is descriptive-analytical. The hypothesis is the proposition that within the framework of the hedging strategy as a multilateral and risk-reducing approach, the Islamic Republic of Iran can manage threats to the international system and secure benefits, and create new opportunities for diplomatic and economic interactions by relying on strengthening domestic capacities, expanding strategic depth, and utilizing targeted diplomacy. The research findings show that in conditions of mutual distrust and uncertainty in the regional order, the hedging strategy has high flexibility and allows Iran to establish a more balanced interaction between regional and international powers. The main conclusion is that the hedging strategy, considering structural and normative bottlenecks, is the most appropriate option for increasing Iran's bargaining power.راهبرد مصونسازی نهتنها بهعنوان یک ابزار سیاسی و امنیتی، بلکه بهعنوان یک استراتژی پیچیده و چندبعدی در روابط بینالملل عمل میکند که نیازمند دقت در تحلیل تهدیدات و فرصتهاست. این پژوهش به بررسی سیاست خارجی ایران در چارچوب راهبرد مصونسازی میپردازد؛ راهبردی که میان دو رویکرد همکاری و موازنهسازی، تعادل برقرار میکند. هدف اصلی پژوهش، تحلیل امکانپذیری و پیامدهای اتخاذ این راهبرد در سیاست خارجی ایران در محیط امنیتی پیچیده منطقهای و نظام بینالملل آنارشیک است. سؤال پژوهش این است که «چگونه میتوان سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را در چارچوب راهبرد مصونسازی بهعنوان الگویی برای مدیریت تهدیدات و فرصتها تبیین کرد؟» روش پژوهش توصیفیـ تحلیلی است. فرضیه عبارت است از: جمهوری اسلامی ایران در چارچوب راهبرد مصونسازی به عنوان رویکردی چندجانبهگرایانه و کاهشدهنده ریسک، میتواند با تکیه بر تقویت ظرفیتهای داخلی، گسترش عمق استراتژیک و بهرهگیری از دیپلماسی هدفمند به مدیریت تهدیدات نظام بینالملل و تأمین منافع بپردازد و فرصتهای جدیدی برای تعاملات دیپلماتیک و اقتصادی ایجاد نماید. یافتههای پژوهش نشان میدهد که در شرایط بیاعتمادی متقابل و عدم قطعیت در نظم منطقهای، راهبرد مصونسازی انعطافپذیری بالایی دارد و به ایران امکان میدهد میان قدرتهای منطقهای و بینالمللی تعامل متوازنتری برقرار کند. نتیجهگیری اصلی این است که راهبرد مصونسازی، با در نظر گرفتن تنگناهای ساختاری و هنجاری، مناسبترین گزینه برای افزایش قدرت چانهزنی ایران است.https://journals.abru.ac.ir/article_722055_1b0bb075d6c5328b84e8c94726158245.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622The Critical Analysis of Iran’s Foreign Policy Based on Rational Choice Model ; the Case Study of JCPOAتحلیل سیاست خارجی ایران بر اساس مدل انتخاب عقلانی(مطالعه موردی برجام)72275810.27834/CSIW.2411.1475.2.37.7FAمهدیذوالفقاریدانشیار گروه مطالعات آسیایی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0002-1578-734XJournal Article20241115The issue of the JCPOA as a 20-year challenge in Iran’s foreign policy represents the complexities of the country’s decision-making system. Over the past four decades, the Islamic Republic of Iran as a regional actor has faced numerous global issues. The decision-making system in Iran is more complex than other political systems due to the existence of various institutions and its influence on domestic and international conditions. The challenge of the JCPOA especially in its interaction with major global powers has added to these complexities and has had an impact on Iran’s domestic decision-making. The internal and external decision-making processes of the JCPOA in the face of major powers in the international system and semantic conflicts at decision-making levels have added to the complexities of the issue. In this article, the author seeks to answer the main question of how and under what circumstances are Iran’s foreign policy decisions in the JCPOA formed. To answer based on rational choice theory it seeks to analyze the structure of Iranian foreign policy decision-making on the issue of the JCPOA with respect to official and unofficial actors. In addition to the level of decision-making, domestic and international factors influencing Iranian foreign policy decision-making are mentioned, and finally a conceptual model of Iranian foreign policy on the JCPOA is presented.موضوع برجام بهعنوان چالشی ۲۰ ساله در سیاست خارجی ایران، نمایانگر پیچیدگیهای نظام تصمیمگیری این کشور است. طی چهار دهه گذشته، جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک بازیگر منطقهای، با مسائل جهانی متعددی روبهرو شده است. نظام تصمیمگیری در ایران به دلیل وجود نهادهای مختلف و تأثیرپذیری از شرایط داخلی و بینالمللی از پیچیدگی بیشتری نسبت به سایر نظامهای سیاسی دیگر برخوردار است. چالش برجام به ویژه در تعامل با قدرتهای بزرگ جهانی به این پیچیدگیها افزوده و بر تصمیمگیریهای داخلی ایران تأثیرگذار بوده است. فرآیندهای تصمیمگیری داخلی و خارجی برجام در مواجهه با قدرتهای بزرگ نظام بینالملل و تعارضات معنایی در سطوح تصمیمگیری بر پیچیدگیهای موضوع افزوده است. نگارنده در این مقاله به دنبال پاسخ به این سؤال اصلی است که تصمیمات سیاست خارجی ایران در برجام، چگونه و تحت تأثیر چه فرآیند و عناصری شکل میگیرد؟ برای پاسخ؛ نویسنده با مبنا قرار دادن نظریه انتخاب عقلانی به دنبال تحلیل ساختار تصمیمگیری سیاست خارجی ایران در موضوع برجام با توجه به بازیگران رسمی و غیررسمی برآمده است. در این میان علاوه بر سطح تصمیمگیری، به عوامل داخلی و بینالمللی تأثیرگذار در تصمیمگیری سیاست خارجی ایران نیز اشاره شده و در نهایت مدل مفهومی سیاست خارجی ایران در برجام ارائه شده است.https://journals.abru.ac.ir/article_722758_c7af0de3943f63670e8accf318470d67.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622Analysis of The Role of Geographical Sources of Power in the Geopolitical Crises of The Islamic World;The Case Study of Nagorno-Karabakh and Kashmir Crisis)تحلیل نقش منابع جغرافیایی قدرت در بحرانهای ژئوپلیتیکی جهان اسلام (نمونه موردی: بحران قره باغ و کشمیر)72275410.27834/CSIW.2411.1480.2.37.5FAساجدبهرامی جاففردوسی مشهددریامازندرانیفردوسی مشهدرسولعیدیتربیت مدرسJournal ArticleThe present study aims to investigate the comparative analysis of the impact of power geography components, including natural resources, strategic location, and ethno-religious composition, on the two geopolitical crises of Karabakh and Kashmir. The main question of the present study is how power geography resources, including components such as natural resources, strategic location, ethno-religious composition, and human dimensions, have affected the relations between power actors and deepened the geopolitical crises of Karabakh and Kashmir. The methodology of this study is based on comparative analysis, which examines the role and effects of these components in the escalation of crises. The research hypothesis is based on the fact that regional and international competitions, along with ethnic and religious divisions, have complicated and prolonged the conflicts especially in the two crises of Karabakh and Kashmir, and prevented sustainable solutions from being reached. The research results show that both Karabakh and Kashmir, as strategic regions in the Islamic world with valuable natural resources, are engaged in long-term conflicts that are influenced by the rivalries of major and regional powers. In Karabakh, the ethnic and religious composition between Armenians and Azeris, the role of Russia and Turkey, and the water and mineral resources have directly influenced the escalation of the war and conflict. In Kashmir, religious conflicts between Muslims and Hindus, the role of China and Pakistan, and the importance of water resources especially for agriculture and drinking water supply, are among the main factors in the escalation of the crisis between India and Pakistan. The human dimensions of these crises including widespread displacement, destruction of infrastructure, and social unrest have fueled the deepening of ethnic and religious hostilities and prevented the achievement of lasting peace.پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیل تطبیقی تأثیر مؤلفههای جغرافیای قدرت، از جمله منابع طبیعی، موقعیت استراتژیک و ترکیب قومیـ مذهبی، در دو بحران ژئوپلیتیکی قرهباغ و کشمیر ایجاد شده است. پرسش اصلی تحقیق حاضر این است که چگونه منابع جغرافیای قدرت، شامل مؤلفههایی نظیر منابع طبیعی، موقعیت استراتژیک، ترکیب قومیـ مذهبی و ابعاد انسانی در روابط بازیگران قدرت تأثیر گذاشته و موجب تعمیق بحرانهای ژئوپلیتیکی قرهباغ و کشمیر شدهاند؟ روششناسی این پژوهش مبتنی بر تحلیل تطبیقی است که در آن به بررسی نقش و تأثیرات این مؤلفهها در تشدید بحرانها پرداخته میشود. فرضیه پژوهش بر این اساس استوار است که رقابتهای منطقهای و بینالمللی در کنار شکافهای قومی و مذهبی، به ویژه در دو بحران قرهباغ و کشمیر باعث پیچیدگی و طولانی شدن درگیریها و مانع از رسیدن به راهحلهای پایدار شدهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد که قرهباغ و کشمیر، هر دو بهعنوان مناطق استراتژیک در جهان اسلام با منابع طبیعی ارزشمند، درگیر منازعات طولانیمدتی هستند که تحت تأثیر رقابتهای قدرتهای بزرگ و منطقهای قرار گرفتهاند. در قرهباغ، ترکیب قومی و مذهبی میان ارامنه و آذریها، نقش روسیه و ترکیه، و منابع آبی و معدنی بهطور مستقیم بر تشدید جنگ و منازعه تأثیر گذاشته است. در کشمیر، تضادهای مذهبی میان مسلمانان و هندوها، نقش چین و پاکستان، و اهمیت منابع آبی، بهویژه برای کشاورزی و تأمین آب شرب، از عوامل اصلی تشدید بحران میان هند و پاکستان است. ابعاد انسانی این بحرانها، از جمله آوارگیهای گسترده، تخریب زیرساختها و ناآرامیهای اجتماعی به تعمیق خصومتهای قومی و مذهبی دامن زده و مانع از دستیابی به صلح پایدار شده است.https://journals.abru.ac.ir/article_722754_37a6e6c9a0dd71f3b7875559158c3111.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622Recognizing the Ideal Political Society in the Thought of Ayatollah Shahid Beheshti based on Thomas Spriggans' Crisis Theoryبازشناسی جامعه سیاسی مطلوب در اندیشه آیت الله شهید بهشتی بر اساس نظریه بحران توماس اسپریگنز72170410.27834/CSIW.2404.1392.2.37.3FAمسعودمعینی پوراستادیار مطالعات سیاسی، هیات علمی دانشگاه باقرالعلوم (ع). قم، ایران.0000-0002-1214-1156محمدرضاعبداله نسبگروه آموزش علوم اجتماعی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.Journal Article20240420Clarifying the nature and dimensions of the ideal political society has always been one of the concerns of social reformers. Basically, theorizing about the ideal political society is the result of the existing political and social disorder. Pahlavi II's era was faced with numerous political crises, which caused the opinion of social thinkers, including Ayatollah Shahid Beheshti (research problem). The following article aims to present the ideal political society in Ayatollah Beheshti's political thought with the analytical descriptive method and Thomas Spriggans's theory of crisis (research methodology). In Shahid Beheshti's analysis, weakening is the biggest crisis of the Pahlavi era, which is rooted in the authoritarian system and the model of secular Islam (Aria Mehri). In response to the current crisis, he drew the professional political society (Imamate Ummah) as the desirable society of the occult age, which, due to its adherence to the two monotheistic concepts of right and justice, has a substantive difference in dimensions and the way of realization from the Pahlavi political society. In the professional society, as informed and responsible actors, while benefiting from political rights such as political participation, tolerance and supervision, it identifies its interest in the ideological interaction with the institution of Imamate. Shahid Beheshti's solution in the realization of a professional political society passes through the political education of the nation and political organization (finding).تبیین ماهیت و ابعاد جامعه سیاسی مطلوب، همواره از دغدغههای مصلحان اجتماعی بوده است. اصولاً نظریهپردازی درباره جامعه سیاسی مطلوب، حاصل نابسامانی سیاسیـ اجتماعی موجود است. دوران پهلوی دوم با بحرانهای سیاسی متعددی مواجه بود که امعان نظر متفکران اجتماعی از جمله آیت الله شهید بهشتی را به خود وا داشت (مساله). نوشتار پیش رو با روش توصیفیـ تحلیلی و نظریه بحران توماس اسپریگنز، درصدد ارائه جامعه سیاسی مطلوب در اندیشه سیاسی آیت الله بهشتی است. (روش) در تحلیل شهید بهشتی، استضعاف بزرگترین بحران عصر پهلوی است که ریشه در نظام استبدادی و الگوی اسلام سکولار (آریا مهری) دارد. وی در پاسخ به بحران موجود، جامعه سیاسی مسلکی (امت امامت) را به عنوان جامعه مطلوب عصر غیبت ترسیم نمود که به دلیل ابتنا بر دو مفهوم توحیدی حق و عدل، تمایز ماهوی در ابعاد و طریق تحقق از جامعه سیاسی پهلوی دارد. امت در جامعه مسلکی به مثابه کنشگرانی آگاه و مسئول، ضمن بهرهمندی از حقوق سیاسی همچون مشارکت سیاسی، رواداری و نظارت در تعامل ایدئولوژیک با نهاد امامت، مصلحت خویش را شناسایی مینماید. راه حل شهید بهشتی در تحقق جامعه سیاسی مسلکی از رهگذر تربیت سیاسی امت و تشکلسازی سیاسی عبور میکند. (یافته)https://journals.abru.ac.ir/article_721704_874b520e318290152e27321ecbc3855b.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622The Impact of Interpretative Thinking of the Concept of Law in the Crisis of the Constitutional Revolutionتأثیر تفسیرگرایی جریانهای فکری از مفهوم قانون بر بحران انقلاب مشروطه72595910.27834/CSIW.2503.1523.2.37.10FAمحمد مصطفیکیهانیدانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایرانرشیدرکابیاندانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آیت الله بروجردی، بروجرد، ایران0000-0003-1768-6945علیفلاحی سیف الدیناستادیار گروه علوم سیاسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران0000-0002-0110-1570Journal Article20250309More than a century ago a great revolution took place in Iran the main goal of which was to establish a government based on law. Therefore, the concept of law has been one of the fundamental and at the same time challenging concepts in the Iranian constitutional movement. The importance of the issue is such that perhaps the root of the constitutional crisis in Iran can be considered the failure to present a clear concept of law. In this context, the two religious and secular currents presented different interpretations of the concept of law, which led to the crisis of the Constitutional Revolution (Problem Statement). Based on this introduction, the present research answers this question what interpretation did the intellectual currents present of the concept of law and what impact did they have on the crisis of the Constitutional Revolution. The research hypothesis concords with a descriptive-analytical method and the method of collecting historical sources of the Constitutional period and internet sources. The thinkers of the two streams of the Constitutional Era shared the view that the principle of law was to prevent tyranny and regulate the affairs of society, but they offered different interpretations of the compatibility and incompatibility of law with Sharia. This led to the crisis of the Constitutional Revolution, in such a way that the compatibility approach not only considered the combination and sometimes the sameness between legal and Sharia provisions possible, but also ultimately gave priority to the law and its requirements. In contrast, the Shariaists, while accepting the establishment of human law considered the criterion of law to be revelation (Hypothesis). Thinkers of the movements of the Constitutional era shared the opinion that the principle of law was to prevent tyranny and regulate society's affairs, but they presented different interpretations regarding the compatibility and incompatibility of law with Sharia.Which led to the crisis of the Constitutional Revolution.<br><br>بیش از یک سده پیش انقلابی بزرگ در ایران رخ داد که هدف اصلیاش استقرار حکومت مبتنی بر قانون بود. بنابراین، مفهوم قانون از مفاهیم بنیادین و در عین حال چالش برانگیز در نهضت مشروطه خواهی ایران بوده است. اهمیت موضوع به آن اندازه است که شاید بتوان ریشه بحران مشروطیت در ایران را عدم توفیق در ارائه مفهومی روشن از قانون دانست. در این زمینه دوجریان شرعگرا وسکولار، تفسیرهای متفاوتی از مفهوم قانون ارائه کردند که بحران انقلاب مشروطه را رقم زد. (طرح مساله) به تأسّی از این مقدمه، تحقیق حاظر به این سؤال پاسخ میدهد «جریانهای فکری چه تفسیری از مفهوم قانون ارائه کردند و چه تأثیری بر بحران انقلاب مشروطه گذاشتند؟» فرضیه تحقیق با روش توصیفیـ تحلیلی وروش گردآوری منابع تاریخی دوره مشروطه و منابع اینترنتی پاسخ میدهد. متفکران دو جریان عصر مشروطه در داشتن اصل قانون برای جلوگیری از استبداد و تنظیم امور جامعه اشتراک نظر داشتند؛ اما در سازگاری و عدم سازگاری قانون با شرع، تفسیرهای متفاوتی ارائه کردند که منجر به بحران انقلاب مشروطه شد؛ بهگونهای که رویکرد سازگاری نه تنها تلفیق و گاه یکسانی را میان احکام قانونی و شرعی ممکن میدانست، بلکه در نهایت اولویت را به قانون و اقتضائات آن میداد. در مقابل شرع گرایان، ضمن پذیرش وضع قانون بشری ملاک قانون را وحی میدانستند. (فرضیه)https://journals.abru.ac.ir/article_725959_b78417a8e4abe35ab61a6c2f9e15e405.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622Comparative Study of Turkey and Saudi Arabia Foreign Policy in Syria and Libya (2011-2024)بررسی مقایسهای سیاست خارجی ترکیه و عربستان سعودی در سوریه و لیبی (2024-2011)72275710.27834/CSIW.2501.1495.2.37.6FAابوذرفتاحی زادهاستادیار گروه علوم سیاسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه یاسوج0000-0003-0340-3107علیباقری دولت آبادیاستاد روابط بین الملل گروه علوم سیاسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه یاسوج0000-0002-4584-5870علیکاظمیدانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه یاسوج0009-0006-8304-3672Journal Article20250109Saudi Arabia and Turkey, as two US ally regional powers, play significant roles in the development of the Middle East and North Africa. However, following the onset of public protests and the emergence of internal crises in the Arab world since 2011, these two states adopted divergent policies in Syria and Libya. The main question of this study is what are the similarities and differences between the foreign policies of Turkey and Saudi Arabia regarding the developments in Syria and Libya, and what factors have shaped these similarities and differences. The research hypothesis suggests that Despite the similar positions of Turkey and Saudi Arabia in the regional power structure and their inclusion in a single power bloc, differences in their geostrategic and geoeconomic orientations, along with variations in the type and level of their connections to the crisis environments in Syria and Libya, led them to cooperate in the Syrian crisis while confronting each other in the Libyan crisis. A comparative approach has been used to test this hypothesis, and data were collected through a document-based methodology. To test this hypothesis within a comparative approach a researcher-designed conceptual framework was developed by combining the concepts of power-maximizing states, buck-passing principle, proxy warfare, Geostrategy and Geo-economics.عربستان و ترکیه به عنوان دو قدرت منطقهای متحد آمریکا، نقش مهمی در تحولات خاورمیانه و شمال آفریقا بازی میکنند. با اینحال پس از آغاز اعتراضات عمومی و شروع بحرانهای داخلی در جهان عرب از سال 2011، این دو دولت سیاستهای متفاوتی را در سوریه و لیبی در پیش گرفتند. پرسش اصلی مقاله این است که سیاست خارجی ترکیه و عربستان سعودی در خصوص تحولات سوریه و لیبی چه شباهتها و تفاوتهایی دارد و چه عواملی باعث شکلگیری این تفاوتها و شباهتها شده است؟ فرضیه پژوهش تأکید میکند که «با وجود شباهت جایگاه ترکیه و عربستان در ساختار قدرت منطقهای و قرار گرفتن در یک بلوک قدرت واحد، تفاوت میان ژئواستراتژی و ژئواکونومی این دو دولت به همراه تمایز نوع و سطح اتصالات آنها با محیط بحران در سوریه و لیبی باعث گردید آنها در بحران سوریه به همکاری با هم بپردازند و در بحران لیبی در مقابل هم بایستند». برای آزمون فرضیه از رویکرد مقایسهای استفاده گردید و دادهها به روش اسنادی جمعآوری گردیدند. چارچوب مفهومی مقاله به صورت محققساخته و با ترکیب مفاهیم دولت بیشینهساز قدرت و اصل احاله مسئولیت از مرشایمر، جنگ نیابتی از مامفورد و همچنین مفاهیم ژئواستراتژی و ژئواکونومی تمهید گردیده است.https://journals.abru.ac.ir/article_722757_64820e7b568ee3572021be97dfada7eb.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622States’ Strategic Behaviors with Cultural Underpinnings; a Case Study of Israel’s Foreign Policy Behavior during the Russia-Ukraine Warرفتارهای استراتژیک دولتها با انگیزههای فرهنگی: مورد مطالعاتی رفتار سیاست خارجی اسرائیل در جنگ روسیه- اوکراین72264810.27834/CSIW.2410.1469.2.37.4FAمهدیهبیگناهکارشناسی ارشد، علوم سیاسی،دانشگاه شیرازسید یوسفقرشیاستادیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران0000-0001-9570-4542Journal Article20241031Theoretical approaches to war typically characterize states as rational and economical actors that maximize benefits while minimizing costs. This materialistic perspective has frequently been employed to analyze the conduct of states, particularly those with assertive military postures, such as Israel. However, this theoretical framework has proven inadequate in specific contexts, notably regarding Israel’s stances during the ongoing conflict between Russia and Ukraine, where it fails to elucidate Israel’s seemingly contradictory actions aptly. On the one hand, Israel has refrained from condemning Russia’s actions in the Ukraine conflict. Conversely, it has provided military assistance to Ukraine and embraced Ukrainian President Volodymyr Zelensky’s address in the Knesset. Such actions reflect Israel’s intricate strategic behavior. This article addresses the principal inquiry; What factors have contributed to the duality observed in Israel’s foreign policy concerning the Russia-Ukraine war? The response is articulated through a hypothesis positing that applying the theoretical framework of strategic culture, various factors, including historical, cultural, social, geographical, mythological, and Israeli political system, have significantly influenced Israel’s strategic behavior during the Russia-Ukraine war. Findings emphasize the impact of both fundamental and super structural elements. The article is characterized by a descriptive and explanatory approach, employing secondary data to support its findings.رویکردهای نظری به جنگ، همواره دولت را به مثابه یک کنشگر خردمند و مُقتصد تصور میکنند که در پی بیشینهسازی فواید و کمینهسازی هزینههاست. این نگاه که ذاتاً مادیگراست، سالها برای تحلیل رفتار دولتها به ویژه آنهایی که همچون اسرائیل دارای ماهیتی تهاجمی و نظامی بودهاند، بهکار برده شده است؛ اما این سوگیری نظری در برخی موارد مطالعاتی از جمله مواضع اسرائیل در جنگ روسیه و اوکراین چندان راهگشا نبوده و نتوانسته رفتارهای پارادوکسیکال اسرائیل را به خوبی تبیین کند. عدم محکومیت روسیه در جنگ اوکراین از یکسو و ارسال سلاح به اوکراین و استقبال از سخنرانی ولادیمیر زلنسکی در کنست از سوی دیگر، نمود این رفتارهای استراتژیک اسرائیل است. هدف از نگارش این مقاله پاسخگویی به این سؤال است که «چرا رفتار سیاست خارجی اسرائیل در جنگ روسیه و اوکراین دوگانه بوده است.» پاسخ احتمالی به این سؤال در قالب فرضیه، بدین نحو صورتبندی شده است که بر اساس چهارچوب نظری فرهنگ استراتژیک، عناصر تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، جغرافیایی، اسطورهای و نظام سیاسی اسرائیل به رفتارهای استراتژیک آن در جنگ روسیه علیه اوکراین شکل داده است. یافتههای مقاله ناظر به تأثیر عناصر زیربنایی و روبنایی در این راستاست. ماهیت مقاله توصیفیـ تبیینی است و از دادههای ثانویه استفاده شده است.https://journals.abru.ac.ir/article_722648_a1065f230f4edbe08963e7b0c8b14c8c.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622The Effect of Israel 2023 War Against Gaza on Abraham Accords (with the emphasis on United Arab Emirates and Bahrain)تأثیر جنگ 2023 اسرائیل علیه غزه بر پیمان ابراهیم (با تاکید بر امارات و بحرین)72275910.27834/CSIW.2410.1465.2.37.8FAمهدیعباس زاده فتح آبادیدانشگاه شهید باهنر کرمان0000-0003-1893-2132ساحلدارابی زادهدانشگاه شهید باهنر کرمانJournal ArticleThe Abraham Peace Accords was the last attempt of the Israeli government to normalize relations with Arab countries with the aim of getting out of isolation and securing its own security, which was signed in September 2020 between Israel and the United Arab Emirates, Bahrain, Morocco and Sudan in the form of separate agreements. These agreements were made without paying attention to the Israeli-Palestinian conflict and emphasizing the common interests of both sides in the military, economic, social and environmental fields. Israel's October 2023 war against Gaza left far-reaching effects and consequences at the regional and global levels. The aim of the present research is to investigate the effect of the Gaza war on the Abraham Accords. The main question of the article is what effect did the Gaza war have on the Abraham accords. Findings of the research, based on the descriptive-analytical method and using the theoretical framework of pragmatism, show that the Gaza war has created challenges on the issue of normalizing Israel's relations with the Arab countries in the short term and has reduced the level of relations in the economic, commercial and social fields, but the common interests between the member countries in the political, military, economic and social fields have caused the war in Gaza to have little effect on the treaty in the long run and not to create a threat to the normalization process.پیمان صلح ابراهیم آخرین تلاش دولت اسرائیل برای عادیسازی روابط با کشورهای عربی با هدف خروج از انزوا و تأمین امنیت خود بود که در سپتامبر 2020 بین اسرائیل و کشورهای امارات متحده عربی، بحرین، مراکش و سودان در قالب توافقهای جداگانه به امضا رسید. این توافقات با بیتوجهی به منازعه اسرائیلـ فلسطین و با تأکید بر منافع مشترک دو طرف در زمینههای نظامی، اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی صورت گرفت. جنگ اکتبر 2023 اسرائیل علیه غزه، تأثیرات و عواقب گستردهای را در سطح منطقهای و جهانی بر جای گذاشت. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر جنگ غزه بر پیمان ابراهیم میباشد. سؤال اصلی مقاله حاضر این است که جنگ غزه چه تأثیری بر پیمان ابراهیم داشته است؟ یافتههای پژوهش بر اساس روش توصیفیـ تحلیلی و بر مبنای چارچوب نظری عملگرایی نشان میدهد جنگ غزه در کوتاه مدت چالشهایی را بر سر مسئله عادیسازی روابط اسرائیل با کشورهای عربی ایجاد کرده و سطح روابط را در زمینههای اقتصادی، تجاری و اجتماعی کاهش داده است؛ اما منافع مشترک بین کشورهای عضو پیمان در زمینههای سیاسی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی سبب گردیده تا جنگ غزه در بلندمدت تأثیر چندانی بر این پیمان نداشته و تهدیدی برای روند عادیسازی ایجاد نکند.https://journals.abru.ac.ir/article_722759_75c3fe90cda89395bb7c0b4fae57078b.pdfدانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره)بحران پژوهی جهان اسلام2981-110412220250622The Role of the Justice and Development Party (AKP) in Curbing the Influence of the Military in Turkish Politicsنقش حزب عدالت و توسعه در مهار نفوذ ارتش در ساخت سیاسی ترکیه72595810.27834/CSIW.2411.1471.2.37.9FAامیر عباسفارسی نژاددانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش سیاستگذاری عمومی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران0009-0000-4663-8761حسنعیوض زادهاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایرانJournal Article20241119The influence of the Turkish armed forces in politics has been one of the key characteristics of the political history of the Republic of Turkey. Since Turkey's independence, the position of the army in the political structure of this country has always been the main topic of political discussions in the history of this country. This article attempts to examine the complexity of military-civilian relations in the political structure of Turkey. From the time of independence until the coming to power of the Justice and Development Party- when the political structure of Turkey was under the control and rule of the military- the Turkish army as a major actor has played a decisive role in shaping political processes at home and abroad. Although at times, civilian governments have tried to overcome the influence of the army (given the weakness of civil society and civilian governments in comparison with the institutional power of the army) it has not been possible to overcome the influence of the army and independence in political decision-making. Using a qualitative method and a descriptive-analytical approach, this article seeks to answer the question of what position the Turkish army has in the political structure of this country during the rule of the Justice and Development Party, especially after the failed coup of 2016. The hypothesis of the article is that during the Justice and Development Party era especially after the failed coup of 2016, as the army transformed from a politically influential institution to one that was influenced by political processes, its position changed from a guardian of the state to a tool for government policy.نفوذ نیروهای مسلح ترکیه درسیاست، یکی از مشخصههای کلیدی تاریخ سیاسی جمهوری ترکیه بوده است. از زمان استقلال ترکیه همواره جایگاه ارتش در ساخت سیاسی این کشور، موضوع اصلی مباحث سیاسی در تاریخ این کشور بوده است. در این مقاله تلاش شده است پیچیدگی روابط نظامیـ مدنی در ساخت سیاسی ترکیه مورد بررسی قرار گیرد. از زمان استقلال تا روی کار آمدن حزب عدالت و توسعه که ساختار سیاسی ترکیه تحت کنترل و حاکمیت نظامیان بوده است، ارتش ترکیه به عنوان بازیگر اصلی، نقش تعیین کننده در شکلدهی به فرآیندهای سیاسی در داخل و خارج داشته است. هر چند در مقاطعی دولتهای غیر نظامی تلاش کردهاند بر نفوذ ارتش چیره شوند؛ اما با توجه ضعیف بودن جامعه مدنی و دولتهای غیرنظامی در مقابل قدرت نهادینگی ارتش، امکان غلبه بر نفوذ ارتش و استقلال در تصمیمگیریهای سیاسی وجود نداشته است. مقاله حاضر با استفاده ازروش کیفی و رویکرد توصیفیـ تحلیلی به دنبال پاسخ به این سؤال است که ارتش ترکیه از چه جایگاهی در ساخت سیاسی این کشور در دوران حاکمیت حزب عدالت و توسعه به ویژه بعد از کودتای نافرجام ۲۰۱۶ برخوردار است؟ فرضیه مقاله این است که در دوره حزب عدالت و توسعه به ویژه بعد از کودتای نافرجام ۲۰۱۶، با تبدیل شدن ارتش از یک نهاد تأثیرگذار سیاسی به یک نهاد تأثیرپذیر از فرآیندهای سیاسی، جایگاه آن از نگهبان دولت به ابزاری برای سیاست دولت تغییر کرده است.https://journals.abru.ac.ir/article_725958_60125670e9b3e868c009abf1286c5463.pdf