در پژوهش حاضر، مفهوم تعامل سازنده و موثر با جهان به صورت عام و ارتباط آن گفتمان اعتدال‌گرایی در عرصه سیاست خارجی دولت حسن روحانی به صورت خاص مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد. به دلیل برجستگی و حاکم شدن گفتمان اعتدال‌گرایی در سیاست خارجی دولت یازدهم، به نظر می‌رسد نظریه پیوستگی جیمز روزنا به دلیل اهمیتی که برای عامل محیط بین‌المللی و عامل فرد (اندیشه‌ها و شخصیت حسن روحانی) قائل است، ارتباط بیشتری با عنوان این پژوهش دارد. بر این اساس سعی شده است تا با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه‌ای و اسناد اینترنتی گفتمان اعتدال‌گرایی در دوره حسن روحانی و دلیل حاکم شدن آن بر سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران موردبررسی قرار گیرد. نویسندگان معتقد هستند شرایطی از جمله تحریم‌های شدید اتخاذشده توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد، امنیتی شدن ایران در عرصه روابط بین‌الملل، کاهش روابط با همسایگان، متمرکز شدن سیاست نگاه ایران به شرق و چند کشور آمریکای لاتین و ... در دوره احمدی‌نژاد و در نهایت اندیشه‌ها، شعارها و شخصیت ویژه حسن روحانی به حاکم شدن گفتمان اعتدال‌گرایی بر سیاست خارجی ایران منجر گردید. در واقع، سیاست خارجی اعتدال گرا به دنبال نمایش چهره مطلوب از ایران در عرصه بین‌المللی است تا از این طریق بتواند منافع ملی کشور را تسهیل و فراهم سازند.