ابراهیمی دینانی، غلامحسین (۱۳۷۶). ماجرای فکر فلسفی در جهان اسلام. تهران: طرح نو.
باوی، محمد (۱۳۷۷). وضعیت رشته علوم سیاسی در ایران. علوم سیاسی، 1(3)، ص۲۸۶-۳۱۰.
چیلکوت، رونالد (۱۳۷۷). نظریههای سیاست مقایسهای. ترجمه وحید بزرگی و علیرضا طیب. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا.
حقیقت، سید صادق (۱۳۹۱). آسیبشناسی رشته علوم سیاسی در ایران. راهبرد فرهنگ، شماره 19، ص ۵۳-۷۸.
خرمشاد، محمدباقر (۱۳۸۶). لزوم تعالی جایگاه علوم انسانی. در: مجموعه مقالات علوم انسانی از دیدگاه صاحبنظران. به کوشش فیروزه اصغری. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
سریعالقلم، محمود (۱۳۸۹). روش تحقیق در علوم سیاسی و روابط بینالملل. تهران: فرزان روز.
Azghandi, A. (2000). Political Science in Iran: A Critical Analysis. An Iranian Quarterly, 1(4), p.153-164.
Haas, M. (2017). Political Science Revitalized. London: Lexington.
Larmore, Ch. (2013). What is Political Philosophy? Journal of Moral Philosophy, 10(3), p.276-306.
List, Ch. & Valentini, L. (2017). What Normative Facts Should Political Theory be about Philosophy of Science Meets Political Liberalism. Graduate Workshop in Political Philosophy, Hamburg, July.
Lupia, A. (2000). Evaluating Political Science Research: Information for Buyers and Sellers. Political Science and Politics, 33(1), p.7-13.
Merriam, Ch.E. (1970). New Aspects of Politics. Chicago: University of Chicago Press.
Stein, M.B. (1995). Major Factors in the Emergence of Political Science as a Discipline in Western Democracies: A Comparative Analysis of the United States, Britain, France, and Germany, In: David Easton, John G, Gunnell and Michael B. Stein (eds). Regime and Discipline: Democracy and the Development of Political Science. New York: The University of Michigan Press.
Williams, B. (2005). In the Beginning was the Deed: Realism and Moralism in Political Argument. Princeton: Princeton University Press.
