یکی از اصلی‌ترین موضوعاتی که از منظر مطالعات استراتژیک، توجه قاطبه تحلیل گران سیستم بین‌الملل را معطوف به خود نموده است، نحوه ارتباط جمهوری اسلامی ایران و جمهوری ترکیه در سایه حضور اسرائیل در منطقه می‌باشد. سؤال این است که پیشران‌ها و پسران‌های کاربست همگرایی و واگرایی در ارتباط بین جمهوری اسلامی ایران و ترکیه کدامند؟ بنظر می‌رسد که پیشران‌ها و پسران‌های ارتباط بین ایران و ترکیه با تأثیرپذیری از حضور اسرائیل در منطقه، علاوه بر رقابت و تلاش برای رسیدن به هژمون منطقه‌ای  از چهار مؤلفه، ژئوپلیتیک، ژئواستراتژیک، ژئواکونومیک و ژئوکالچر تأثیر می‌پذیرد. پژوهش حاضر از نوع بنیادی - کاربردی، با روش کیفی و رویکرد توصیفی- تحلیلی تدوین شده است. هدف از طرح این پژوهش واکاوی کاربست‌های ارتباط دو کشور ایران و ترکیه در منطقه می‌باشد. یافته‌ها و نتایج پژوهش حاضر نشان می‌دهند که ارتباط بین دو کشور ایران و ترکیه با تأکید بر نقش الگو، دکترین عمق استراتژیک و منابع هویتی، همواره با رقابت زیر سویه برای افزایش نفوذ و دستیابی به هژمون منطقه‌ای در هزاره جدید در جریان بوده است. واکاوی عوامل ارتباط دوکشور نیز به نوع تعامل ترکیه و اسرائیل برمی‌گردد که سبب تأثیر بر محور نفوذ منطقه‌ای ایران در خاورمیانه و به نوعی خروج اسرائیل از انزوای سیاسی و ائتلاف‌های سیاسی – امنیتی دو کشور در منطقه شده است.