زبان، بی‌گمان تجسم و نماد ذهن است. عمل ذهنی زمانی که به مرحله‌ی زبان می‌رسد، بیان می‌گردد و بیان چیزی جز ترکیب کلمات و واژه‌ها نیست. در واقع، شاعران ذهن نامرئی خود را در «چه گفتن» و «چگونه گفتن» مرئی و قابل درک می‌کنند. جنـگ تحمیلـی پــس از پیـروزی انقـلاب اســلامی میـدانی بـرای آزمــونی بـزرگ بـود. هــر کس به هـر طریـق کـه مـی‌توانـست بـه پاسـداری از وطـن پرداخـت. ایـن جریـان تـا امـروز بـاقی اســت و بــرای حفــظ ارزش‌هــای دفــاع مقــدس ضــروری مــی‌نمایــد. مسألۀ اصلی پژوهش آن است که زبان غزل پایداری چه ماهیتی دارد و چگونه در جریان تحولات اجتماعی و سیاسیِ پیش و پس از انقلاب، در کارکردها و ساختار خود دگرگونی یافته است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که زبان به‌کاررفته در غزل مقاومت، دارای گرایشی به سمت سنّت است و از نظر بافت، ساختاری سنگین دارد.. علاوه بر این، ساختار زبان در غزل پایداری تابعی از محتوای آن بوده و عمدتاً با کارکردهای ترغیب‌کننده (اقناعی) و ارجاعی (توصیلی) بروز می‌یابد. شاعران این حوزه، طبیعت را به عنوان غنی‌ترین منبع برای خلق تصاویر و استعاره‌ها در غزلیات پایداری خود به کار گرفته‌اند.