یکی از چالش‌های اساسی فراروی بشر معاصر، مسائل و مشکلات زیست‌محیطی است که بخش مهمی از آن ناشی از استفاده بی‌رویه نسل حاضر از منابع طبیعی می‌باشد. این امر که امروزه به یک «بحران زیست‌محیطی» منجر شده است، آثار و پیامدهای ناگواری به‌دنبال داشته و زندگی و حیات نسل حاضر و به‌ویژه نسل‌های آینده را در معرض خطر و مشکلات فراوان قرار داده و به‌طور خاص، حق نسل‌های آینده را در برخورداری از منابع طبیعی با چالش اساسی مواجه خواهد کرد. از این رو، این مقاله در پی یافتن پاسخ این سؤال است که چه ظرفیت‌های بین‌المللی برای مواجهه با چالش‌های فراروی حق نسل‌های آینده در برخورداری از منابع طبیعی وجود دارد؟ به نظر می‌رسد یکی از ظرفیت‌های بین‌المللی که می‌تواند در این زمینه تأثیرگذار باشند، اسناد و کنوانسیون‌های بین‌المللی است. بسیاری از این اسناد که دولت ایران نیز به آن‌ها ملحق شده است در کنار بحث از حقوق نسل حاضر، به بیان اصول، قواعد و مقرراتی در مورد حفاظت و حمایت از حق نسل‌های آینده در برخورداری از منابع طبیعی پرداخته‌اند. مقاله حاضر، با تکیه به روش اسنادی و تجزیه و تحلیل اسناد بین‌المللی، به بیان چالش‌ها و ظرفیت‌ها در این موضوع خواهد پرداخت.