..جمهوری اسلامی ایران حاصل مواجهه انقلابی نیروهای چندگانه و حاشیه ای تاریخ سیاسی ایران با دولت پهلوی است. .سوال اصلی پژوهش حاضر این است که مختصات بلوک قدرت و فراخوان سیاسی جامعه در دولت های پس از انقلاب چگونه بوده است؟ در طی چهار دهه این مختصات با چه نوع بحران ها و امکانات توسعه سیاسی همراه بوده است ؟ روش مورد استفاده در این پژوهش جامعه شناسی تاریخی (ایده آل تایپ وبری)و بررسی اسناد و متون تاریخی بوده است. نتایج حاکی از این است که در جمهوری اسلامی ایران میان بلوک قدرت، منطق فراخواندن -دولت و نخبگان قدرت ،روابط ساختاری عینی ،نیمه مستقل و چند لایه ای وجود داشته است.این سه عرصه از طریق منطق اقتصادی حکومت و بحران اصلی هر دوره تعین پیدا می کنند بر اساس چشم انداز تیپیکال در یک قطب شاهد آنارشی و وحدت نخبگان به مثابه دو روی سکه آن طور که در دولت موقت هستیم که نوعی چند صدایی و دموکراسی به مثابه پیامد ساختاری وضعیت انقلابی قابل شناسایی هست.در قطب دیگر با ساز و کارهای انحصار نیروگذاری و هضم شدن اقتصاد در منطق سیاسی و بحران در فراخوانی و نیروگذاری سیاسی درسال های منتهی به دهه نود روبه رو بوده ایم.